De laatste dagen New York

En alweer twee dagen voorbij.. Ik kan het zelf bijna allemaal niet meer bijhouden! Nu moet ik weer heel diep gaan graven naar wat we de afgelopen dagen allemaal hebben uitgespookt. Nou, beginnen bij het begin maar. Bij het ontbijt was het waanzinnig druk (wie er heeft bedacht om in een ruimte voor 18 mensen de ontbijtzaal te plaatsen is mij een raadsel) dus was het weer dringen voor de kaneelrolletjes, donuts en bagels (waar ik echt zwaar van moet afkicken als we hier weg zijn (onee, dat is al bijna!!) en we hebben het onbijt maar weggewerkt op onze kamer. Het leuke daarvan is dat je Amerikaanse ontbijttelevisie kunt kijken, en ondanks dat wij Nederlanders heel goed zijn in het maken van televisie, kunnen we op het gebied van ontbijttv nog een hoop leren van die gekke Amerikanen.

We begonnen woensdagochtend buiten in SoHo, dat is een hele leuke buurt (zou kunnen dat ik dat al eens heb gezegd, maarja, dat geheugen he..) Het was die dag behoorlijk warm, maar gelukkig niet heel benauwd. Een van de eerste dingen waar we aankwamen was High Line Park. Dat is een soort park (had je niet verwacht he?) dat is aangelegd op een oud treinviaduct en ligt 10 meter boven de grond, waardoor je steeds een leuk uitzicht hebt. En ondanks dat het op het eerste gezicht niet zo lijkt, is het een behoorlijk groot park. Dus toen we weer met beide voeten op de grond stonden moesten we een flink stuk terug lopen. Nouja, dat zie je weer wat van de buurt. We hebben toen even een pitstop gemaakt bij Starbucks waar we naast een man zaten die ineens tegen me begon te praten. Volgens mij heette hij Sonny en hij was denk ik een jaar of 70. Hij wilde weten waar we vandaan kwamen en begon hele verhalen over Europa (hij was ook eens in Amsterdam geweest en vond het er zo leuk dat hij er wel zou kunnen wonen) en daarna ook over zijn familie, want zijn neef was op bezoek geweest en had hem allemaal foto's gestuurd die ik natuurlijk ook moest bekijken. Ik heb geloof ik zijn hele leven in foto's voorbij zien komen en heb hem ook nog een paar oude familiefoto's op mijn telefoon laten zien (ook een oude foto van papa, en hij vond je een hele mooie jongen vroeger, pap! ;)) en zo heb je ineens een heel gesprek met iemand die je niet kent. Ik moet zeggen dat ik daar altijd heel erg blij van word.

Uiteindelijk weer verder gelopen en even gezeten in het Washington Square Park, waar natuurlijk weer hele leuke muziek werd gemaakt door mensen die er daadwerkelijk wat van kunnen (in Amsterdam heb je nogal eens wat mensen op een blokfluit die zo staan te spelen dat je trommelvliezen ervan inscheuren) dus dat geeft meteen zo'n gezellig sfeertje.

We zijn toen een stukje de andere kant op gelopen, richting Union Square Park, omdat daar een schoenenwinkel zou zitten waar ze allemaal goedkope schoenen hebben, maar toen wij er aankwamen zaten ze toch behoorlijk dicht (en om de deur nou te gaan forceren..). Weer wat verder gelopen want daar zat er nog eentje, maar daar hing zelfs een Eviction Note (ze moesten er dus uit) op de deur. Lekker dan! Gelukkig zat er in die straat ook nog een Victoria's Sectret, waar we graag nog heen wilden om een luchtje te kopen. En we hadden iedereen al met een tasje van de winkel gezien, maar de winkel zelfs nog nergens! Als winkels zich konden proberen te verstoppen, had ik gedacht dat die winkel zich voor ons probeerde te verstoppen. Eigenlijk dacht ik dat toch wel een beetje.

Daarna besloten dat het wel weer mooi was geweest, dus hebben we een salade gehaald bij de supermarkt hier om de hoek en opgesmikkeld in het hotel. Het was een soort wondersalade want ik zat vior m'n gevoel al een half uur op groene blaadjes te kauwen en het bakje werd niet leger. Vermoeiend man.

Gisteren besloten we vroeg op te staan (7 uur ongeveer) in de hoop dat het dan wat rustiger zou zijn bij het ontbijt, maar niets was minder waar. Alweer bomvol, dit keer volgens mij met een Franse schoolklas ofzo. Dus dat werd weer ontbijten in de hotelkamer, voor niks zo vroeg opgestaan. Althans, niet voor niks natuurlijk, want je dag vroeg beginnen is ook wel lekker. Ik weet niet of ik al had gezegd waar onze hotelkamer gesitueerd is, maar dat is dus gedeeltelijk onder de grond, waardoor we alleen aan de bovenkant een paar raampjes hebben waar gordijnen voorhangen die je maar moeilijk open krijgt, of eigenlijk niet. Met als resultaat dat wij 's ochtends niet naar buiten kijken om te zien wat voor weer het is. Dus wij lopen naar buiten, is het ineens donker! Alsof de hel elk moment naar beneden kon komen. Gelukkig hadden we van Jaqcueline een paraplu meegekregen, dus die snel maar even gehaald en toen zijn we gaan lopen. Dat hadden we beter niet kunnen doen, want na ongeveer drie stappen begon het al. Toen we een stukje verder kwamen, brak het los hoor. Als het hier regent, regent het niet een beetje, maar komt er zoveel naar beneden! Gelukkig was er in de buurt een luifel waar we onder konden schuilen, al had zelfs die luifel na een tijdje niet zoveel nut meer. Het was ook nog eens de luifel van een begrafenisondernemer, supergezellig sfeertje daar! *kuch*

Toen het wat minder werd, toen hadden we er wel een tijdje gestaan, zijn we doorgelopen naar de metro en uitgestapt in de buurt van Battery Park. Vanaf hier vertrekken de ferry's naar het Statue of Liberty en Ellis Island. We zijn het park doorgelopen, uiteraard even stil gestaan bij het Nederland Monument en doorgelopen naar Wall Street. In de buurt van Wall Street staat een beeld van een stier, jullie waarschijnlijk wel bekend, en daar stond het vol met Aziaten (waarom reizen Aziaten altijd in groepen? Dat vroegen we ons echt af) en die moesten allemaal met het dier op de foto. Een man vond het een leuk idee om z'n dochter van een jaar of 7 op de foto te zetten terwijl ze de ballen van de stier aanraakte. Dus. Uiteindelijk ging iedereen zo op de foto, dus ik vraag me af of dat geluk brengt ofzo. Wij hebben het in elk geval maar overgeslagen.

Wall Street is wel grappig om een keer in het echt te zien. Allemaal gigantische gebouwen. Oja, en papa, ik heb even naar de aandelen gekeken en het zit wel goed hoor. Wacht nog een paar maanden en dan zal het wel binnen komen stromen, denk ik. 

Toen weer verder gelopen en uiteindelijk zijn we naar het 9/11 Memorial gegaan. Door alle beveiliging waar je doorheen moet is het net alsof je gaat vliegen, maar gelukkig zijn de security mensen hier, in tegenstelling tot op het vliegveld waar ze allemaal chagrijnig zitten te zijn, wel aardig. Het is heel apart om op de plek te zijn waar eerst de torens stonden en waar je ze hebt zien instoren op televisie. Ook omdat we het natuurlijk heel bewust hebben meegemaakt. Op de plekken van de toren zijn nu 'pools'. Grote vierkanten in de grond waar water naar beneden stroomt. Ik vind dat ze dat wel mooi hebben gedaan. Er is daar ook nog een museum, maar die was nu helaas dicht.

Het was inmiddels wel echt al bloedheet, en ook benauwd helaas. Maar niks aan te doen, dus gewoon weer verder lopen! Uiteindelijk kwamen we uit in Chinatown. Nou, dat is echt een aparte ervaring. Er lopen echt bijna alleen maar Aziaten (ik vraag me af of het allemaal Chinezen zijn of dat gewoon half Azië daar rond loopt) en ik waande me echt even in China. Daarna leek het wel een soort filmset, zo apart! Uiteindelijk zaten we weer even uit te blussen aan de zijkant van een gebouw en toen kwam er een politieagent naar ons toe die vroeg of het goed ging, maar ik denk eigenlijk dat 'ie vooral even een praatje wilde maken. Hij vroeg waar we vandaan kwamen en toen we zeiden dat we uit Nederland kwamen, begon 'ie meteen over Ruud Gullit, haha. Ik vertelde wat Ruud nu zoal in het dagelijks leven doet en dat hij net is gescheiden (laten we eerlijk zijn, daar kon ik gewoon niet omheen) en toen begon hij een heel verhaal over wat er met hel geld van een man gebeurt als hij gaat scheiden. Heel random, maar wel weer een leuke ontmoeting.

Naast Chinatown gingen we naar Little Italy om daar wat te eten (Joyce durfde het eten in Chinatown niet aan) en hebben we in een beetje een, tja wat zal ik zeggen, aparte tent wat gegeten. Wel prima verder. Hierna weer lekker terug naar het hotel gegaan.

Ik vind de metro elke keer wel weer een beleving. Heel regelmatig is er iemand die ineens een showtje gaat opvoeren (wij hebben tot nu toe alleen een dollar gegeven aan een jongetje die vanuit z'n tenen Michael Jackson stond te imiteren) of iemand die geld vraagt voor de daklozen. En verder gaat de New Yorker in de metro verder waar 'ie mee bezig was. Ze staan echt bijna allemaal te lezen of een film te kijken op hun telefoon. Een hand om een paal en de andere voor het boek of de telefoon. Ik heb het maar niet geprobeerd, want ik zou waarschijnlijk door die halve metro heen pleuren, ik vind rechtop blijven staan al uitdagend genoeg.

Vandaag (op de dag dat de Olympische Spelen beginnen, jeeeej! Ik hoop dat ik de Nederlanders een beetje kan volgen!) gaan we met de ferry naar het Vrijheidsbeeld en Ellis Island en is het alweer onze laatste dag in New York! Ik kan wel zeggen dat ik heel erg aan deze stad moest wennen, maar ik hem inmiddels volledig heb omarmd. Morgenochtend vertrekken we naar Boston, dus waarschijnlijk vanuit daar het volgende verhaal!

Veel liefs! x

Reacties 1

Ingrid 27-07-2012 20:21

Jeetje Anne. wat een een avonturen weer, ontmoetingen met mensen van alle delen van onze aardbol,een hele lading Aziaten ( als je in een grote groep reist is dat een heel fijn gevoel, denk ik, zijn niks ander gewend en misschien zijn stierenballen wel heilig in Aziie ?),mensen die allemaal wel iemand kennen of zelf hun roots in Europa hebben. Heel leuk om je ervaringen te lezen en tot de volgende keer vanuit Boston. Groetjes wederom van Carel en Ingrid

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer