Boston!

Dag lieve allemaal! Daar ben ik weer!

Jullie liggen nu waarschijnlijk allemaal op één oor, maar ik zit gewoon mijn verslagje te typen zodat jullie morgen als eerste mijn blogje kunnen lezen. En ik ga er natuurlijk vanuit dat jullie dat meteen doen omdart jullie er altijd met smart op zitten te wachten ;)

We beginnen bij afgelopen vrijdag. We zijn toen naar het Vrijheidsbeeld en Ellis Island geweest. We hadden ervoor gekozen om hier een hele dag voor uit te trekken en dat was maar goed ook. Het was schitterend weer, dus het was ook vrij druk. Op een gegeven moment werd er omgeroepen dat de rij een uur was, maar dat viel gelukkig allemaal wel mee. En het was behoorlijk warm dus dat was maar goed ook. Ook hier weer volledig door de beveiliging (en er nog doorheen gekomen ook!) die gelukkig wel aardig was en toen konden we de ferry op. Dit is al een leuk tochtje op zich, want je hebt een heel mooi uitzicht op de skyline van Manhattan, en die skyline is zo leuk, want het zijn gebouwn in alle vormen, maten en kleuren.

De eerste stop was het eilandje waar Miss Liberty op staat. Heel leuk om mevrouw eindelijk eens van dichtbij te bewonderen. Ze is wel flink hoor! We konden een audiosetje ophalen die ons langs het eiland leidde en alle informatie verschafte die we nodig hadden, en soms wat meer. Ze hadden alleen niet eens Nederlands als keuzeoptie! En dat terwijl wij Manhattan nota bene gesticht hebben! Eigenlijk zou er op elke hoek van elke straat een standbeeld van een Nederlander moeten staan. Of niet dan? Nouja, dan maar in het Engels. Dankzij de audiotour weten we wel dat de nagels van Liberty zo groot zijn als je voorarm. Bedoelen ze vast niet een Nederlandse voorarm mee, want die zijn volgens mij iets langer dan gemiddeld. Net zoals onze voeten, want schoenen voor vrouwen zijn maar moeilijk te vinden in een maat groter dan 38, en wij hebben nu eenmaal Hollandse voeten. Ik heb uiteraard wel weer schoenen kunnen vinden (laat dat maar aan mij over) maar dat was een uitzondering. Goed, ik dwaal af. Niet zo gek dat ik steeds weer met een verhaal aan kom zetten waar geen einde aan lijkt te komen terwijl ik vooraf denk dat ik dit keer niet heel veel te vertellen heb.

Ook vanaf het eilandje heb je weer een prachtig uitzicht en de cliché termen vliegen je in de tour dan ook om de oren (kijk goed om je heen, geniet, beeld je in hoe het hier 100 jaar geleden was, we zijn vrij etc. etc.) maar als je een tijdje in Amerika bent raak je daaraan gewend, want alle reclames zijn zo zoet en iedereen is zo gelukkig dat het glazuur van je tanden springt. Desalniettemin is het heel leuk om alles te zien en te horen. Helaas konden we het beeld niet in aangezien ze op het moment een grote beurt krijgt, zodat ze straks weer door de APK heen komt.

Hierna de ferry weer opgegaan, op weg naar de volgende bestemming; Ellis Island. Ellis Island is de plek waar eind 19de eeuw alle immigranten die Amerika binnen wilden komen aan land werden gebracht en waar ze testen moesten ondergaan waardoor ze veilig het land binnen gelaten konden worden. Inmiddels is dit gebouw omgetoverd tot een museum, wat toch wel bijzonder is. Je komt binnen door dezelfde deuren en staat in dezelfde hal waar zij soms uren doorbrachten. Ook hier hadden we weer beschikking tot een audiotour, dus kregen we verhalen te horen van mensen die het hadden meegemaakt als klein meisje, of wiens opa of oma via deze weg het land binnen was gekomen. Uiteraard vloeiden er bij de verteller menig traantje, want het dramatsche effect wordt hier nooit geschuwd. Mooie verhalen waren het zeker, en het is ook zo bijzonder omdat de immigrant zo'n belangrijk deel waren, en nog steeds zijn, van de Amerikaanse samenleving, die een echte meltin pot genoemd mag worden.

Hier hebben we dus ook weer een paar uur doorgebracht en uiteindelijk gingen we met de ferry weer richting het vasteland. We wilden graag nog even een winkel opzoeken waar we all stars voor een goede prijs hadden gevonden, maar nog niet gekocht, en wonder boven wonder hebben we hem nog gevonden ook! Dus nieuwe all stars ingeslagen (die van ons komen dus van de mannenafdeling, met onze grote maat 40 schuiten) en toen weer lekker naar het hotel, want onze laatste dag in New York zat er alweer op. 

De volgende dag zaten we om half 7 aan het ontbijt, en het was er rustig! Hallelujah! We hadden de avond ervoor aan het mannetje bij de receptie gevraagd hoe we het beste met onze koffers Manhattan in konden komen, aangezien de metro niet echt een optie is met alles wat we meesleepten en taxi's in Brooklyn niet zo makkelijk te krijgen zijn als in Manhattan, waar je de straat oploopt en je er eentje te pakken hebt. Hij zei dat hij wel een taxi voor ons kon regelen, en zo gezegd zo gedaan. De bus ging om 9 uur, maar wij wilden geen risico nemen en besloten om kwart over 7 met de taxi te gaan. Je weet nooit of het druk is op de weg en of je de juiste vertreklocatie van de bus makkelijk kunt vinden. Het receptiemannetje vond ons geloof ik maar een beetje vreemd, terwijl hij degene was die lelijke sandalen droeg. Zonder witten sokken, dat dan weer wel.

Om kwart over 7 stond de taxi klaar, een vriendje van het receptiemannetje, en reden we weg. Uiteindelijk natuurlijk dik afgezet, we hadden van tevoren een prijs moeten afspreken, maar ach, weer van geleerd. Dit was namelijk geen gele taxi, maar een busje zonder meter. De vertrekplaats van de bus was eigenlijk meteen gevonden, met als gevolg dat we even moesten wachten, maar beter te vroeg dan te laat zullen we maar zeggen. Keurig op tijd vetrok onze bus en verlieten we New York op weg naar Boston. Dit was een ritje van een uur of 4/4,5, maar heel veel heb ik er niet van meegekregen, want ik was gesloopt na het korte nachtje. 

In Boston kwamen we aan op het South Station en we zijn vanaf hier gelopen naar ons hostel. Ja je hoort het goed; gelopen en hostel. Wij zijn natuurlijk die-hards dus van een stukkie lopen met koffers schrik je ons niet af (dat we ons het apelazarus hebben gezweet zal ik er maar buiten laten) en wij hebben twee jaar geleden tijdens onse tour door Europa alleen maar in hostels geslapen, dat we dachten dat we deze 4 nachten ook wel zouden overleven. En we zitten gelukkig wel in een privé-kamer.

Het hostel zelf is heel leuk, met grote en mooie gemeenschappelijke ruimtes met schommelstoelen en banken en vaak staat er een automaat waar je gratis van die slush ijsjes uit kan halen. De kamer is de soberheid zelve, met twee bedden, een bureautje en een stoel. Geen airconditioning, maar wel twee waaiers en het is hier gelukkig niet zo warm waardoor het goed uit te houden is. Eergisteren waren we zo kapot, dat we besloten even een powernap te gaan doen, maar die powernap werd al snel een soort winterslaap. We hebben een paar uur geslapen, dus het was schijnbaar nodig. Onze eerste dag in Boston dus niet veel uitgevoerd, maar de binnenkanten van onze ogen zijn weer uitvoerig onderzocht. Moet ook gebeuren. 's Avonds nog wel even naar het supermarktje hier tegenover geweest om wat eten te halen.

Gisteren besloten we de Freedom Trail te lopen. Dat is een wandeling van een kilometer of vier die je langs allerlei belangrijke historische plekken in Boston brengt. Boston is een totaal andere stad dan New York. De gebouwen zijn veel lager en de sfeer is heel anders; het doet wat dorpser aan. Ik heb een gids laten vertellen dat het echte centrum van Boston, dus het gedeelte dat de toeristen zien, maar 1/8 is van Manhattan. Kun je nagaan. We zijn ook langs Quincy Market gegaan, dat is echt superleuk. Heel veel restaurantjes en winkeltjes en een hoop drukte en gezelligheid. Tijdens de Trail ook veel plekken gezien en namen tegengekomen waar ik het afgelopen jaar tijdens mijn American Studies minor veel over heb geleerd, dus dat maakt het extra leuk!

Het ontbijt is hier ook heel goed te doen. Ze hebben van alles (helaas geen bagels en donuts), waaronder mijn geliefde Engelse ontbijt (niet sarcastisch bedoeld, ik ben oprecht dol op Engels ontbijt). En de ruimte is hier tenminste groot genoeg voor iedereen.

Vandaag zijn we naar Harvard geweest. Dat was ook echt leuk om een keer gezien te hebben. Wel een takkeeind lopen, maar we hebben wel weer een hele leuke straat ontdekt en een giga maar megalekker ijsje gegeten (thanks voor de tip, Nicole!) waardoor we voorlopig niks anders meer hoefden te hebben. Het is een straat vol leuke boetiekjes met heel veel leuke jurkjes (dat moeten we in Nederland ook echt meer krijgen!) en andere dingen.

Harvard zelf was echt zoals ik het me had voorgesteld allemaal gebouwen rondom grasvelden, waar allemaal stoeltjes stonden en je dus even lekker kon uitrusten. Hier een tijdje gezeten (ondanks een eekhoorn die ons aan het pesten was), dichterbij Harvard zullen we immers nooit komen. Er worden hier zelfs hele rondleidingen gegeven, zoveel toeristen komen er, en ik heb er vandaag ook meer toeristen dan studenten gezien (die er ondanks de zomer wel gewoon rondlopen). Ook nog even in een Harvard gebouw geweest en hierna weer terug naar het hostel, wat dus weer een hele wandeling was. Wel leuk om ook deze buurt rondom Harvard gezien te hebben.

Van de Olympische Spelen krijg ik helaas maar heel weinig mee qua beelden. Ik lees wel op internet hoe het er allemaal voorstaat, maar ik heb Marianne Vos geen goud zien winnen, of de zwemdames zilver. Alleen in cafés hangen televisies, maar denk maar niet dat ze daar iets anders dan Amerikaanse teams of sporters op laten zien. Ook op internet is werkelijk alles wat met de Olympische Spelen te maken heeft en dat niet wordt uitgezonden door de NBC geblokkeerd, zelfs op YouTube. Echt, China is er niks bij. Ik kan niet eens het programma van Mart Smeets zien om te kijken welke trui hij vandaag aan heeft. Als ik vervolgens naar de site van de NBC ga, moet ik allemaal televisieprovider gegevens invullen om daar iets te kunnen zien, dus dat werkt ook niet. Hopelijk is dat straks in Canada anders, en kan ik iets meer volgen. Mocht ik enigszins sarcastisch over de Amerikanen hebben gesproken in dit stukje, zou het kunnen dat dit er iets mee te maken heeft ;) Het is wel 'grappig' want ze zenden hier niks live uit, maar alleen op tijden dat heel Amerika kan kijken, om vervolgens net te doen alsog het wel live is. Vreeeeeeemde mensen (kan ik nu wel zeggen, want overmorgen zijn we hier toch weg ;). 

We hebben vanuit onze kamer trouwens wel heel leuk uitzicht! We kijken op een straat, maar daarachter staan allemaal hoge gebouwen en 's avonds als het donker is (en dat is her hier al om 9 uur) ziet het er heel leuk uit met al die verlichte raampjes. We hebben net even een wasje gedraaid, want dat kan hier ook, dus al onze kleertjes zijn weer schoon :).

Morgen weten we nog niet precies wat we gaan doen, maar na die 10 kilometer van vandaag zal het lopen enigszins beperkt blijven. En overmorgen vliegen we dus alweer naar Toronto! Waarschijnlijk dus tot vanuit daar!

Veel liefs weer, x.

PS. Vinden jullie het nog wel een beetje leuk om mijn verhalen te lezen of begin ik jullie al te vervelen? ;)

Reacties 8

Marissa 31-07-2012 04:33

Ik vind je verhaaltjes leuk! En ik deel je Olympische Spelen frustratie. Wij kijken elke ochtend even TV in het hotel en dan doen ze een ochtend talkshow en doen ze alsof het ochtend is in Londen en er niks aan de gang is qua sport. Idd, China is er niks bij, het is echt ernstig!

Nicole 31-07-2012 06:22

Allerliesfte An en Jo!
Die vraag op 't einde is natuurlijk 'n beeeeetje overbodig, maar dat is dan ook 't enige dat ik aan te merken heb, want 't is natuurlijk súper leuk om jullie verhalen te lezen =)! Ben blij dat de ijsjes goed in de smaak gevallen zijn ! Geniet nog even van Boston en alvast 'n goede reis naar Toronto!
Dikke kus

rene 31-07-2012 10:33

Ik had nog net gereageerd maar lees je verhalen met veel plezier, het is net of ik er zelf ben! Nog veel Plezier Rene

Cisca, Martin en Marvin 31-07-2012 10:46

Hoi meiden,

Ziezo, weer even op de hoogte. Heerlijk hoor. Misschien vanavond maar eens een Amerikaanse film opzetten om me even in jullie vakantieland te wanen.
Heel eerlijk???? Ik kijk stiekem naar samenvattingen en nieuws om te weten hoe het met de Olympische Spelen gaat....soms vang ik iets op. En we hebben de avondkrant. Maar ik kan niet een hele dag tv kijken...Niet doorvertellen hoor...
Denk dat ik voor schoenen bij de grote maten van de mannen zou moeten zijn met mijn maatje 41-42? Als je ooit eens in Almere komt, zal ik je wijzen waar je hier ook een maaltijdijsje kunt proeven...hihi. Prettige voortzetting van je reis en ik zie alweer uit naar je volgende story (ik heb nog maar weinig namen van BA-ers gehoord, zoek je er nog een paar op?). xx

Ingrid 31-07-2012 10:52

Hoi, hoi overbodige vraag natuurlijk Anne, lees met veel plezier wat jij en je reisgenootje allemaal meemaken(maar dat wist je al). Geniet er nog van en nog veel plezier en tot het volgende verhaal!!!. Groetjes Carel en Ingrid.

Esther 31-07-2012 10:57

Hee meiden,

Juist super leuk om te lezen wat jullie allemaal meemaken, en dat is een hoop! Kijk uit naar het volgende verhaaltje !

Geniet er nog lekker van!!

Liefs x Esther

Bert 31-07-2012 17:17

Hey meiden. weer een leuk boek geschreven hoor en vooral blijven schrijven! Misschien wordt jullie boekwerk ooit nog eens verfilmd? Een leuke opvolger voor Harry Potter..haha. In ieder geval leest het als een goede film en die kun je blijven kijken en vindt je het jammer als de film ten einde is. Straks als jullie weer terug zijn in het wolkovergoten Holland en jullie kijken tv, dan denken jullie bij de beelden van Torinto, Washinghton DC, Boston: oh, daar zijn we ook geweest en dit hebben wij ook gezien, etc. Deze ervaring zal jullie zeker in de nabije toekomst naar meer smaken en ik zeg gewoon: doen. Uiteraard ben ik heel nieuwsgierig naar het boek over Toronto, want daar ben ik nog niet geweest. Dus graag een pagina of zestig over Toronto. Dat moet jullie wel kunnen lukken. Enjoy Boston!

Gerrie 31-07-2012 19:40

Hi girls, haha...het eerste wat me te binnenschoot bij het lezen van de 'grote beurt' van Miss liberty...NATUURLIJK GROTE ...ahum BEURT.. ;-)....Anne toch, hahaha.
Wat de Freedom Trial betreft kunnen we de fotootjes strakjes wel langs elkaar leggen. Zoals Bert al zegt, zul je na terugkomst steeds vaker roepen...Been there, saw that...! Weer met veel plezier je blog gelezen. Have fun and enjoy. Greetz.

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer